O sprawcach zamachu stanu w Polsce i ich planach

W sobotę, 7 listopada 2026 roku, około godziny 15:00, na Rynku Głównym i okolicznych ulicach w sercu Krakowa doszło do śmiertelnej strzelaniny. Sprawca, 24-letni Michał Oksiński z Ostrowca Świętokrzyskiego, zabił 6 osób i ranił 16, w tym dwóch policjantów.

Obecny rząd Donalda Tuska natychmiast podjął próbę wykorzystania tej tragedii do celów politycznych. Podczas sobotniej konferencji prasowej minister spraw wewnętrznych w rządzie Tuska, Marcin Kierwiński, natychmiast „zasugerował”, że sprawca miał skrajnie prawicowe poglądy polityczne – poglądy, które jego zdaniem mogły skłonić go do popełnienia tych przestępstw. I chociaż dodał, że faktyczne przyczyny są badane przez policję, lewicowe media na całym świecie zaczęły obwiniać za te zbrodnie „nazistowską” opozycję i konserwatywny segment społeczeństwa.

Szybko okazało się jednak, że rzeczywistość była diametralnie inna od tego, co „zasugerowano”. Michał Oksiński okazał się osobą o lewicowych, globalistycznych poglądach i skłonnościach typowych dla kręgów antyfaszystowskich (Antifa), z silną potrzebą narzucania innym własnych przekonań – wszystko to w połączeniu z transseksualnością i szeregiem innych „nowoczesnych” konstruktów społecznych, wymyślonych przez globalnych inżynierów społecznych, by siać zamęt w umysłach młodych ludzi o kruchej psychice.

I wówczas wydarzyło się coś, czego ani Tusk, ani jego współpracownicy nie przewidzieli: zmiana percepcji międzynarodowych konserwatywnych influencerów w mediach społecznościowych. Był to rozwój sytuacji nieprzewidziany przez architektów i sprawców zamachu stanu, który właśnie rozgrywa się na naszych oczach w Polsce. Do tej pory niewielu konserwatystów na świecie zwracało uwagę na złowieszcze „zmiany” siłą narzucane przez Tuska i jego ludzi systemowi prawnemu i politycznemu Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak przelanie krwi – oraz próba oszukańczego polskiego premiera, by wykorzystać ją do celów politycznych – przyciągnęło powszechną uwagę do tego nikczemnego postępowania. Ponadto prawdziwi konserwatyści w mediach społecznościowych zaczęli łączyć tragedię w Krakowie z trwającym zamachem stanu i próbą uchwalenia kryminalnej ustawy „3003” w Polsce.

I tak, do tej pory, działając z polecenia swoich europejskich przełożonych i dobroczyńców, Tusk działał bezkarnie – przekonany, że ci, którzy powierzyli mu strzeżenie „porządku europejskiego”, zagwarantują mu swobodę działania. Jednak na tak zwanym Zachodzie rośnie negatywne nastawienie do działań rządu Donalda Tuska i jego kliki.

Wszystkie oficjalne zapewnienia Tuska i jego współpracowników dotyczące przywrócenia praworządności nigdy nie były skierowane do polskiej publiczności. Miały one raczej na celu uspokojenie opinii publicznej – za pośrednictwem zachodnich mediów głównego nurtu – że w Polsce wszystko idzie dobrze i że praworządność, rzekomo naruszona przez poprzednie rządy Prawa i Sprawiedliwości (PiS), jest przywracana.

Czytelnikom spoza Polski należy wyjaśnić, że to „przywrócenie praworządności” jest jawnym zamachem stanu w Rzeczypospolitej Polskiej, sponsorowanym przez elity Unii Europejskiej. System prawny w Polsce został ukształtowany przez upadający reżim komunistyczny (1989–1991) w taki sposób, że po pierwsze, gwarantował byłym członkom aparatu władzy pełną immunitet od odpowiedzialności prawnej za przestępstwa popełnione w okresie sprawowania władzy w latach 1944–1989; po drugie, zapewniał im bezpieczeństwo i bezkarność za czyny popełnione w tzw. „wolnej Polsce”.

Nic dziwnego, że proces ten miał miejsce mniej więcej w tym samym czasie, gdy Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG) formalnie przekształcała się w Unię Europejską – proces ten zwieńczył Traktat z Maastricht, który wszedł w życie 1 listopada 1993 roku i oficjalnie przekształcił EWG w UE. Należy przypomnieć, że architektem konkretnej koncepcji Unii Europejskiej był włoski komunista i zwolennik Międzynarodówki Komunistycznej – człowiek nazwiskiem Altiero Spinelli – do tego stopnia, że ​​projekt struktury UE został nazwany jego imieniem, wchodząc do historii UE jako „Plan Spinelliego”.

Europejskie elity globalistyczne, podobnie jak postkomunistyczne „elity” w Polsce, miały wspólne cele, które nie były przypadkowe. Przede wszystkim dążyły do ​​zapewnienia sobie bezkarności za swoje działania poprzez ustanowienie ram prawnych, które umocniłyby ich kontrolę nad Europą i zagwarantowałyby im absolutną nietykalność prawną, niezależnie od nielegalnych planów czy oszustw, których mogliby się dopuścić.

Gdyby ktokolwiek miał co do tego jakiekolwiek wątpliwości, chciałbym zwrócić uwagę na niedawny skandal znany jako „Qatargate” i wszystkie osoby w niego zamieszane, które nadal pełnią funkcję urzędników UE bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji prawnych. Innym przykładem jest tzw. afera „Pfizergate”, która dotyczy działań przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen i jej zatwierdzenia największego kontraktu szczepionkowego UE – umowy obejmującej do 1,8 miliarda dawek szczepionki Pfizer/BioNTech (o potencjalnej wartości sięgającej dziesiątek miliardów euro). Umowa ta została zawarta za pośrednictwem wiadomości tekstowych (SMS) wymienianych między nią a prezesem Pfizera Albertem Bourlą podczas negocjacji dotyczących szczepionek przeciwko COVID-19 na początku 2021 roku. Pomimo powszechnego oburzenia Komisja odmówiła ujawnienia tych wiadomości; w rezultacie nic się nie wydarzyło, nie zapadł żaden wyrok skazujący, a Ursula von der Leyen pozostaje przewodniczącą Komisji.

Podobnie UE pełni rolę strażnika porządku prawnego w każdym państwie członkowskim, gdzie marionetki powiązane z Unią mają za zadanie chronić „porządek prawny” Unii Europejskiej – na każdym poziomie. Utrzymując pozory tzw. „liberalnej demokracji” – z wciąż odbywającymi się wyborami parlamentarnymi – ingerencja Unii staje się coraz bardziej widoczna, gdy wybrany rząd lub prezydent nie zgadza się z „jedyną słuszną” linią dyktowaną przez unijną wersję Kominternu. Przykładami tego są niedawne wybory prezydenckie w Rumunii, a także presja fiskalna wywierana na rząd Orbána na Węgrzech i administrację Prawa i Sprawiedliwości (PiS) w Polsce.

Prawdziwy problem dla Polski – i dla tych, którzy chcą zachować suwerenność kraju – rozpoczął się w 2015 roku, po tym jak Prawo i Sprawiedliwość (PiS) nie tylko wygrało wybory parlamentarne, ale także wywalczyło sobie stanowisko prezydenta RP dzięki kandydatowi Andrzejowi Dudzie. Mając zdecydowaną większość w parlamencie i pewność, że prezydent nie będzie sabotował uchwalonych ustaw, rząd PiS zdecydował się na przeprowadzenie zapowiedzianej przed wyborami reformy sądownictwa.

Należy w tym miejscu podkreślić, że reformy sądownictwa wprowadzane przez rząd Prawa i Sprawiedliwości (PiS) zawsze były przeprowadzane zgodnie z obowiązującymi przepisami konstytucyjnymi; obowiązujące prawo nie było łamane, a politycy opozycji nie byli prześladowani ani aresztowani. Fakt, że instytucje odpowiedzialne za przestrzeganie prawa i praworządności były stopniowo obsadzane przez osoby niekoniecznie fanatycznie proeuropejskie i sympatyzujące z PiS, nie stanowi niczego nielegalnego i nie różni się od praktyk stosowanych w innych krajach określanych jako liberalne demokracje (np. w Sądzie Najwyższym Stanów Zjednoczonych). W rzeczywistości właśnie na tym polega ten proces; w przeciwnym razie skończyłoby się to statycznym systemem, pozbawionym możliwości zmian.

Chciałbym przypomnieć, że konserwatywny i patriotyczny rząd Viktora Orbána na Węgrzech wprowadzał w tym czasie podobne zmiany, które – podobnie jak w Polsce – spotkały się z ostrą reakcją Brukseli, czyli elit UE.

Przez dwie kadencje rządów Prawa i Sprawiedliwości (PiS) trwała nieustanna konfrontacja między polską administracją a kierownictwem UE, której przejawem była uporczywa kampania oszczerstw w „proeuropejskich” mediach głównego nurtu – zarówno w Europie, jak i na świecie. W mediach tych Polska była przedstawiana jako kraj rojący się od krwiożerczych, faszystowskich bandytów, a patriotyczne zgromadzenia i marsze – jako neonazistowskie uczty. Jednocześnie, niemal co tydzień, przez osiem lat rządów Prawa i Sprawiedliwości (PiS), jeden lub drugi wysoko postawiony aparatczyk UE wyrażał zaniepokojenie niszczeniem praworządności w Polsce. Znalazło to również odzwierciedlenie w praktycznych działaniach podejmowanych przez unijny „Komintern” – takich jak wstrzymywanie funduszy należnych Polsce, powoływanie komisji badających stan praworządności w kraju i nakładanie kar za nieprzestrzeganie polityki ochrony środowiska.

W rzeczywistości miało to służyć jako taktyka straszenia odbiorców na całym świecie i wzbudzić w nich poczucie lęku przed odrodzeniem się faszyzmu i możliwością wybuchu jakiegoś konfliktu międzynarodowego, a przynajmniej namalować odrażający obraz patriotycznej Polski. Wszystko to miało na celu przygotowanie opinii publicznej na siłę do wprowadzenia rządów UE, z zamiarem opanowania sytuacji w Polsce z korzyścią dla rządzących elit UE i skutecznego wyeliminowania opozycji – do tego stopnia, że ​​gdy te siłowe metody zostaną ostatecznie zastosowane, globalna opinia publiczna powita je z ulgą.

Sam Donald Tusk stwierdził, dość wcześnie i publicznie, że łamanie prawa będzie konieczne w celu przywrócenia praworządności. Wypowiedział się na konferencji w Senacie RP zatytułowanej „Drogi wyjścia z kryzysu konstytucyjnego”, w której uczestniczyli marszałkowie Sejmu i Senatu oraz przedstawiciele świata prawa, 10 września 2024 roku. Tusk argumentował, że osiem lat rządów PiS pozostawiło system prawny „zdewastowany”, pełen niejasności interpretacyjnych i narzędzi mających na celu podważenie porządku konstytucyjnego, a nie jego wzmocnienie. Stwierdził, że przywrócenie porządku konstytucyjnego i fundamentów liberalnej demokracji wymaga zatem działania w trybie „demokracji wojującej”. W tym kontekście stwierdził, że rząd „prawdopodobnie popełni błędy lub podejmie działania, które – zdaniem niektórych autorytetów prawnych – będą niezgodne z prawem lub nie w pełni zgodne z jego przepisami”. Dodał, że podejmuje codzienne decyzje „w pełni świadomy ryzyka, że ​​nie wszystkie z nich będą spełniać kryteria pełnej legalności z punktu widzenia purystów”, ale nic nie usprawiedliwia obowiązku działania.

    • Komisja Europejska i urzędnicy, tacy jak komisarz ds. sprawiedliwości Michael McGrath, publicznie poparli szerszy cel rządu Tuska, jakim jest przywrócenie „niezawisłości sądownictwa” w rozumieniu Donalda Tuska, zapewniając mu tym samym pełną ochronę prawną i bezkarność za jego działania. W swoich oświadczeniach podkreślili, że:
    • Trybunał Konstytucyjny musi móc funkcjonować zgodnie z polską konstytucją i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE (co oznacza stawianie prawa UE ponad Konstytucją RP).
    • Powoływanie nowych sędziów leży w kompetencjach Sejmu (parlamentu), co potwierdziła Komisja Wenecka (innymi słowy, ignorując rolę Prezydenta RP).
    • Władze polskie są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego funkcjonowania sądu, z pełnym poszanowaniem praworządności oczekiwanej przez obywateli (innymi słowy, poprzez poparcie dla przymusowego przejęcia siedziby Trybunału Konstytucyjnego i powołania na urząd sędziów, którzy nie zostali zatwierdzeni przez Prezydenta).
      Krótko mówiąc, rząd Tuska nie miał zamiaru cierpliwie cofać zmian wprowadzonych przez rząd PiS w drodze zgodnych z prawem procedur. Decyzja o siłowym przejęciu instytucji prawnych w Polsce została już podjęta – z pełnym przyzwoleniem elit UE.

I tu wracamy do tragicznych wydarzeń w Krakowie, kiedy to – po raz pierwszy w historii Rzeczypospolitej – młody mężczyzna ubrany w mundur wojskowy, w hełmie, masce i kamizelce kuloodpornej, otworzył ogień z karabinu szturmowego typu wojskowego do bezbronnych przechodniów na krakowskim Rynku Głównym i ulicy Stradomskiej.

Moim zdaniem, to tragiczne wydarzenie nosi wszelkie znamiona operacji tajnie zaplanowanej przez służby specjalne – służby, które od początku istnienia tak zwanej niepodległej Polski żyły „własnym życiem”, ich korzenie sięgały głęboko w aparat wywiadu ery komunistycznej i których kolejne rządy Rzeczypospolitej Polskiej nigdy nie rozmontowały.

Moim zdaniem tragedia w Krakowie została zaaranżowana przez służby specjalne, aby zapewnić obecnemu rządowi kolejny pretekst do ogłoszenia stanu wyjątkowego. Poniższe zbiegi okoliczności zdają się potwierdzać tę teorię:

    • W piątek, 6 listopada, Donald Tusk zabrał głos w parlamencie w sprawie działań opozycji: „Za kilka dni – może za kilkadziesiąt godzin – zobaczycie, jak krytycznie Polacy oceniają wasze postępowanie”.
    • Po tragedii relacje i informacje dotyczące sprawcy, Michała Oksińskiego – znalezione w mediach społecznościowych i innych miejscach w internecie – zostały natychmiast usunięte przez niewidzialną rękę, ponieważ całkowicie przeczyły mantrze, że Oksiński był faszystowskim prawicowcem. Niestety dla władz, szybko myślący i proaktywni internauci zdołali pobrać treści z prywatnych kont Michała Oksińskiego na swoje urządzenia.
    • Treści pobrane z konta Michała Oksińskiego jednoznacznie wskazywały na jego lewicowe poglądy, a także fascynację transpłciowością i Antifa.
    • Kilkadziesiąt godzin później – i zaledwie pięć godzin po ataku w Krakowie – minister spraw wewnętrznych Marcin Kierwiński powiedział o sprawcy: „Wszystko wskazuje na to, że fascynowały go ideologie skrajnie prawicowe”. W momencie, gdy wypowiedział te słowa, konto Michała Oksińskiego w mediach społecznościowych zostało już usunięte.
    • Znacznie większej masakrze prawdopodobnie zapobiegło przypadkowe spotkanie z dwuosobowym patrolem policji, który akurat był na miejscu tragedii, a nie specjalnie wysłany policyjny oddział szybkiego reagowania, który powinien zostać wysłany na miejsce zdarzenia w ciągu kilku minut od otrzymania zgłoszenia o strzelaninie.
    • Reakcja prokuratury – która przyjęła zawiadomienie o potencjalnym popełnieniu przestępstwa przez funkcjonariuszy policji – jest dziwnie ospała. Moim zdaniem sugeruje to, że władze wcale nie były zadowolone z „przedwczesnej” i „spontanicznej” reakcji funkcjonariuszy na atak psychicznie niezrównoważonego masowego mordercy. Chociaż prawo wymaga od prokuratury zbadania przedstawionych jej zarzutów, przyznaje również uprawnienie do ich natychmiastowego oddalenia, jeśli zostaną uznane za „błahe”. Fakt, że prokuratura przyjęła te bezsensowne zarzuty i od kilku dni je analizuje, może wskazywać na ukryte, złowrogie zamiary ze strony władz wyższego szczebla.
    • Innym dziwnym zdarzeniem związanym z masakrą w Krakowie są krążące w internecie nagrania wideo. Pochodzące głównie z nagrań z monitoringu, nagrania te często noszą znak wodny „RT” (Russia Today). Należy zauważyć, że cicha współpraca polskich służb wywiadowczych z ich rosyjskimi odpowiednikami jest tajemnicą poliszynela, często omawianą za kulisami. Jak inaczej mogłoby się zdarzyć, że nagrania z wielu różnych kamer i pod różnymi kątami z monitoringu tak szybko trafiły w ręce RT?

Nieplanowana interwencja dwóch młodych policjantów zaskoczyła władze – po prostu się jej nie spodziewały. Nie spodziewały się też tak szybkiej reakcji internautów ani tego, że uciekając się do aktu przemocy, zwrócą uwagę konserwatywnej opinii publicznej – zarówno na siebie, jak i na dramatyczną sytuację w Polsce.

Jednak te wydarzenia – nieoczekiwane dla ekipy Tuska – jedynie opóźniły planowane przez niego całkowite przejęcie władzy w państwie. Moim zdaniem Donald Tusk i jego klika nie mają zamiaru wycofać się z kwestii Trybunału Konstytucyjnego, który przejęli nielegalnie, a ostatnie wydarzenia wskazują, że są gotowi uciec się do najbardziej drastycznych środków, choćby po to, by zapewnić swoich unijnych dobroczyńców, że mają wszystko pod kontrolą.

Czego możemy się spodziewać przed świętami Bożego Narodzenia?

    • Wprowadzenie stanu wyjątkowego pod jakimkolwiek pretekstem.
    • Zamknięcie wszystkich mediów niezależnych od obecnego rządu.
    • Zawieszenie działalności parlamentu.
    • Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny – nielegalnie „zorganizowane” przez rząd – o bezprawności ostatnich wyborów prezydenckich, a następnie siłowe zajęcie Pałacu Prezydenckiego i aresztowanie samego Prezydenta.
    • Objęcie urzędu Prezydenta RP przez komunistycznego Czarzastego (w ramach pełnienia funkcji Marszałka Sejmu).
    • Aresztowanie kluczowych liderów opozycji i prominentnych postaci związanych z niezależnymi mediami.
    • Odwołanie nadchodzących wyborów parlamentarnych na czas nieokreślony – do czasu „odwrócenia demokracji”.
    • Doatkow można również spodziewać się postawienie Prezesa NBP przed Trybunałem Stanu i wykorzystaniem na innce cele zasób nagromadzonego przez niego złota.

Oczywiście, plany nie zawsze da się zrealizować dokładnie tak, jak zamierzono. Miejmy nadzieję, że pojawią się okoliczności, które pokrzyżują plany Unii Europejskiej i Donalda Tuska, uniemożliwiając ich realizację.

Loading

Author: Janusz Tydda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *