Wskaźniki cofania się pokrywy lodowej Antarktyki Zachodniej były ogromne we wczesnym holocenie, kiedy stężenia CO2 były niskie i stabilne (~265 części na milion), przyćmiewając wszelkie wskaźniki wycofywania się obserwowane w epoce nowożytnej.
Nowe badania opublikowane w Nature Geoscience (Grieman i in., 2024) oceniają, że wysokość pokrywy lodowej Antarktydy Zachodniej spadła o ~480 m w ciągu zaledwie 200 lat od około 8000 do 8200 lat temu, co oznacza spadek o ponad 2 metry rocznie.
Naukowcy dokumentują także cofanie się obszaru lodowego na odległość 270 km w miejscu badań w ciągu zaledwie 400 lat, czyli od około 7 300 do 7 700 lat temu. Oznacza to dosyć szalone tempo cofywania się obszaru lodowego wynoszące około 675 metrów rocznie.
Żadne współczesne wskaźniki recesji WAIS nie są nawet w najmniejszym stopniu porównywalne z tymi udokumentowanymi we wczesnym i środkowym holocenie.
