Hannah Arensman w grudniu ubiegłego roku, w wieku 24 lat, po prostu porzuciła swóją ukochaną dyscyplinę sportową. Bezpośrednim powodem tej decyzji nie była kontuzja czy słabnąca forma, ale fakt, że w swoim ostatnim wyścigu, na mistrzostwach USA w rajdzie przełajowym w Connecticut, przegrała o miejsce na podium z biologicznym mężczyzną. „Istnieje”, powiedziała, „kilka milion poziomów, odczuwania bólu”.
Arensman była czwarta w Hartford, tracąc tylko dwie sekundy do Austina Killipsa, który w tym miesiącu wywołał światową furorę, stając się pierwszym kolarzem płci męskiej, który wygrał usankcjonowany na całym świecie jako kobiecy wyścig etapowy na Tour of the Gila w Nowym Meksyku. Arensman miała powody sądzić, że nie była to uczciwa walka, biorąc pod uwagę, że Killips miał wszystkie pozostałe korzyści męskiego dojrzewania – dłuższe kości, silniejsze mięśnie, większą pojemność płuc – i zaczął uprawiać ten sport dopiero w 2019 roku zaraz po rozpoczęciu przyjmowania hormonalnej terapii, pisząc na swoim blogu o procesie przejścia pod pseudonimem „Oestro Junkie”.
I tak dzisiaj wreszcie zabiera głos, zbyt wypełniona poczuciem niesprawiedliwości, by wybrać drogę najmniejszego oporu. Jest to posunięcie świadczące o znacznej odwadze, biorąc pod uwagę chory klimat, w jakim prowadzona jest debata transseksualna w sporcie. Strach przed potępieniem jako bycie osobą transfobiczną jest tak ostry, że na poziomie elitarnym żadna aktywna sportsmenka nie odważy się podać swojego nazwiska by zakwestonować uczciwość tego przekrętu. Zaledwie w zeszłym tygodniu Inga Thompson, była trzykrotna olimpijka z USA, została oskarżona przez drużynę kolarską Cynisca o „o rujnownie reputacji” za sprzeciwianie się obecności mężczyzn po okresie dojrzewania w kobiecym sporcie.
Arensman łamie tę omertę, świadoma, że walka nie jest już tylko jej walką i ostatecznie stawką jest świętość i integralność kategorii kobiet. „Zrozumiałam, że jeśli nadarzy się okazja, by powiedzieć coś w imieniu innych kobiet, skorzystam z niej” — mówi. „To trwało wystarczająco długo, zaszło wystarczająco daleko. To nigdy nie powinno było dojść do tego punktu, nigdy nie powinno było na to pozwolić. Ktoś musi wziąć odpowiedzialność. To nie jest sport fair i władze, które od początku powinny ustalać zasady, muszą to sobie uświadomić. Ci sami ludzie, którzy powinni chronić nasz sport, nie robią tego”.
Jej pierwsze przeczucie nadchodzącej burzy pojawiło się w zeszłym roku, kiedy Killips, wcześniej nieznany w świecie kolarstwa przełajowego, w którym większość kolarzy zaczynała jako dzieci, zaczął wygrywać w krajowych zawodach pomimo rażących wad technicznych. „Killips tak naprawdę nie ma wielkich umiejętności, ale pozostawał w kompetycji z nami dzięki sile” — argumentuje Arensman.
„Oto ktoś, kto nie nadążał za elitarnymi facetami, ale dobrze sobie radził, dotrzymując kroku elitarnym kobietom. Świadomość, że Killips brał hormony w celu stłumienia testosteronu, była przygnębiająca. Każda kobieta w tych wyścigach tak ciężko trenowała, aby tam być. Nie jest nas zbyt wiele. Tak, ekscytujące jest otrzymywanie wypłat równych mężczyznom, obserwowanie wzrostu liczby kobiet w sporcie. Ale żeby biologiczny mężczyzna wkroczył i zaczął zbierać nasze nagrody? Nie ma w tym żadnej sprawiedliwości.
Czasami ogarniała ją wściekłość. „Nie chciałam być nigdzie w pobliżu Killips” — przyznaje. „Coraz trudniej było mi zostać na mecie po wyścigu i gratulować rywalom, ponieważ Killips tam był i paradował przed kamerami. To było obrzydliwe. Dlaczego się cieszysz? Po prostu pokonujesz kobiety bo masz wyraźną niesprawiedliwą na nami przewagę.
Im bardziej wzrastała niezadowolenie Arensman, tym więcej było gróźb i obelg pod jej adresem, na które musiała się zgodzić. 11 grudnia, w dniu jej ostatniego wyścigu, członkowie John Brown Gun Club zmobilizowali się na torze, trzymając transpłciowe flagi dumy i nosząc na twarzach kominiarki, aby ukryć swoją tożsamość. Ci sami ekstremiści świętowali później odejście Arensman ze sportu, pisząc: „Mamy nadzieję, że pomogliśmy jej znaleźć drzwi wyjściowe. Nie będzie nam jej brakować.”
