Ideologia Rewolucji Seksualnej jest ideologią większości postchrześcijańskich krajów Zachodu, a prasa służy jako ramię tej propagandowe rewolucji.
Taki jest kontekst nowego programu wyemitowanego niedawno przez British Broadcasting Corporation (BBC), który jest finansowany przez podatników, którzy są zobowiązani płacić za własną reedukację. Program, wyprodukowany przez BBC Radio Leicester, nosi tytuł „Czas Herbatki LGBT” i jest skierowany do rodziców i dzieci. Celem spektaklu jest opowiedzenie historii tych, którzy w imię normalizacji identyfikują się gdzieś w coraz bardziej ekspansywnym spektrum LGBT. Program prowadzą „Katie” Neeves, transpłciowy mężczyzna, który założył „Cool2BTrans” i Helen McCarthy, która twierdzi, że ma „transpłciowe dziecko”.
Ich trzynaście odcinków do tej pory obejmuje:
Historia Andrei Kenney, kobiety, która „identyfikuje się jako queer i płynna pod względem płci”.
„Historia Petera” opisana w następujący sposób: „Peter dorastał, identyfikując się jako lesbijka, zanim zdał sobie sprawę, że zawsze czuł się zasadniczo mężczyzną”. (Innymi słowy, „Peter” to kobieta, która pociąga tę samą płeć, która obecnie identyfikuje się jako mężczyzna i – jak wynika z dostarczonego zdjęcia – bierze testosteron i zapuściła niejednolitą brodę.)
Prowadząca program Helen McCarthy opowiada własną historię posiadania „transpłciowego dziecka”. Co przerażające, jak twierdzi, uświadomiła sobie to po raz pierwszy, gdy jej wówczas trzyletnia córka „nigdy nie chciała nosić sukienek ani spódnic” i „chciała bawić się typowymi zabawkami dla chłopców, takimi jak pociągi”. Jej córka, jak mówi McCarthy, jest teraz jej „synem” i może „pójść na nocną imprezę z piętnastoma chłopcami, chodzić do męskich namiotów i do męskich akademików” oraz „chce, aby usunięto im testosteron i piersi”. Współgospodarz Neeves zachęca do tego, mówiąc ze śmiechem do rodziców, że „będziesz zdumiony, jacy będą szczęśliwi… na koniec pomyślisz o tym i zaczniesz się zastanawiać: dlaczego tak się martwiłem?”
Neeves również opowiada w jednym z odcinków swoją historię, opisując, jak okazał się „trans” po „48 latach życia jako mężczyzna”. Jego rady dla rodziców? „Nie walcz z nimi w tej sprawie… nie możesz walczyć z dysforią płciową… dysforia płciowa zawsze zwycięży… po prostu idź… jeśli spróbujesz z nimi walczyć, sprawisz, że Twoje dziecko będzie wyjątkowo nieszczęśliwe i zrujnuje Twoje relacje z nim .” Warto wspomnieć, że stoi to w sprzeczności ze wszystkim, co wiemy o dysforii płciowej, która w przeważającej większości przypadków ustępuje samoistnie bez interwencji.
„Historia Josephine” przedstawia matkę, która ma dwójkę dzieci identyfikujących się jako osoby transpłciowe (jakie są szanse?), które „ujawniły się” w tym samym roku. Pomimo faktu, że jeśli ta trajektoria się utrzyma, oboje dzieci zostaną pacjentami medycznymi do końca swego życia – i mogą gorzko żałować w późniejszym wiekupo nieodwracalnejinterwencji chirurgicznej – Josephine jest całkowicie pewna sibie. „Wszyscy zrobiliśmy rzeczy, których żałujemy” – mówi. „To nie musi być koniec świata. Jeśli wydarzy się coś okropnego, można to wykorzystać w dobrym celu. W ten sposób matka odnosi się do faktu, że jej dzieci mogą zostać poddane „leczeniu”, które wyeliminuje zarówno ich płodność, jak i normalne funkcje seksualne.
„Historia Kat” przedstawia męża i ojca, którzy obecnie identyfikują się jako kobieta i jest „surowy” wobec swojego dziecka w związku z tym, jeśli nie zwraca się do niego „zaimkami żeńskimi”. Czy możesz sobie wyobrazić zamieszanie i ból tego dziecka, gdy jego ojciec dobrowolnie przebiera się w przesadny ciuchy żeńskie i zmusza dziecko do uczestniczenia w tej mistyfikacji? Inna nauczycielka, tym razem kobieta identyfikująca się jako mężczyzna, mówi gospodarzom programu, że poprawia swoich uczniów, gdy „błędnie interpretują” jej płeć, i w ten sposób uwarunkuje innych uczniów, aby egzekwowali “właściwe” zaimki osobowe.
Celem tej propagandy jest włączenie do głównego nurtu i normalizacja ideologii LGBT, jednocześnie piętnowanie każdego, kto wypowiada się na temat kłamstw i zagrożeń związanych z tą ideologią – a wszystko to jest finansowane przez społeczeństwo, które nie ma innego wyjścia, jak tylko płacić aktywistom za atakowanie ich dzieci (przez system podatkowy).
