Z dwóch niezależnie opublikowanych badań wynika, że poziom mórz w środkowym holocenie w północnej Norwegii (na północ od koła podbiegunowego) był od 7 do 9 metrów wyższy niż obecnie, a następnie spadł do chwili obecnej (Balascio i in., 2024, Nielsen i in., 2024). .
Ten region Arktyki był wystarczająco ciepły, aby w średniowiecznym okresie ciepłym istniały tam osady ludzkie i porty żeglarskie. Gdy klimat ulegał oziębianiu, aż do małej epoki lodowcowej, towarzyszący temu zjawisku spadek poziomu morza doprowadził do opuszczenia rezydencji, statków i portów. Morza stały się zbyt płytkie, aby po nich żeglować.
Czasami zakłada się, że te znacznie wyższe względne poziomy mórz w holocenie są jedynie funkcją tektoniki, czyli wypiętrzenia polodowcowego. Jednak poziom mórz w tropikach (na przykład w regionie Malezji i Tajlandii), na który nie miały wpływu pionowe ruchy lądu obciążonego lodem, był również od 2 do 5 metrów wyższy niż obecnie w okresie środkowego holocenu, po czym spadł do obecnego poziomu (3-cie badanie Punwong i in. in., 2024).
Półwysep Malajsko-Tajski jest stabilny tektonicznie i oddalony od skutków izostatycznego obciążenia lodem.
Zatem niedawny, nieznaczny, wzrost poziomu morza w ostatnich stuleciach mieści się w zakresie naturalnych wahań poziomu morza.
