Kathryn Porter w The Telegraph sporządziła całkiem pokaźną listę niepowodzeń w związku z zamrożeniem projektów morskich elektrowni wiatrowych na całym świecie. Decyzje się opóźniają, kontrakty są porzucane, aukcje pozostają bez oferentów i prawie nie rozpoczyna się rozpoczynanie nowych projektów. Okropna prawda o inflacji, szokujących kosztach utrzymania i awariach kabli to tylko początek kłopotów. Następnie pojawiła się konieczność wyprodukowania miedzi, niklu i litu możliwa do realizacji przez 100 lat o potrzebna przed Bożym Narodzeniem.
Wszystko zostało przemilczane. Kto wiedział, że w zeszłym roku w UE nie było inwestycji w morską energetykę wiatrową, poza kilkoma projektami pływającymi?
Po latach dotacji energia wiatrowa miała stać się na tyle tania, aby sama w sobie była opłacalna i konkurencyjna, zamiast tego, 25 lat później, potrzebuje po jescze większych dotacji. Kiedy nadszedł wielki kryzys cen ropy i węgla, energia wiatrowa miała wznieść się z popiołów, zamiast tego odkryliśmy, że turbiny wiatrowe i fabryki akumulatorów potrzebują taniego węgla i ropy do produkcji, podobnie zresztą jak i reszta gospodarki.
Postęp na całym świecie utknął w martwym punkcie, ale nikt nie chce przyznać się do rzeczywistych kosztów.
W ostatnich latach producenci turbin bez przerwy tracili pieniądze. Łącznie w ciągu ostatnich pięciu lat czterej najwięksi producenci turbin spoza Chin stracili prawie 7 miliardów dolarów, a w samym 2022 roku ponad 5 miliardów dolarów.
Jednak straty wynikają również ze struktur cenowych mających na celu zdobycie udziału w rynku oraz z agresywnych deweloperów farm wiatrowych, którzy odmówili zapłaty, często zgarniając wielomiliardowe dotacje. Rynek zaczął wyglądać, jeśli nie jak schemat Ponziego, to jak domek z kart zbudowany na najbardziej chwiejnych fundamentach.
Projekty morskiej energetyki wiatrowej na całym świecie wygasają. Przez cały 2022 r. w UE nie było żadnych inwestycji w morską energetykę wiatrową poza kilkoma małymi pływającymi projektami. W zeszłym roku oczekiwano zamknięcia finansowego kilku projektów, jednak ostateczne decyzje inwestycyjne opóźniły się ze względu na inflację, interwencje rynkowe i niepewność co do przyszłych dochodów. Ogólnie rzecz biorąc, w 2022 r. w UE zamówienia na nowe turbiny miały jedynie 9 gigawatów, co oznacza spadek o 47% w porównaniu z rokiem 2021.
W Stanach Zjednoczonych, pomimo ogromnego wsparcia oferowanego przez ustawę o ograniczaniu inflacji, projekty farm wiatrowych również borykają się z trudnościami. Orsted, światowy lider w branży morskiej energetyki wiatrowej, wskazał, że może odpisać ponad 2 miliardy dolarów kosztów związanych z trzema projektami w USA – Ocean Wind 2 w pobliżu New Jersey, Revolution Wind w Connecticut i Rhode Island oraz Sunrise Wind w New Jersey York – które nie rozpoczęły jeszcze budowy, twierdząc, że będzie zmuszone wycofać się ze wszystkich trzech, jeśli nie będzie w stanie znaleźć sposobu, aby uczynić je opłacalnymi ekonomicznie.
Tymczasem projekty niedaleko Nowego Jorku wymagają średnio 48-procentowego wzrostu cen gwarantowanych, co mogłoby zwiększyć ceny energii elektrycznej w tym stanie o 880 miliardów dolarów rocznie.
Indeks S&P Global Clean Energy Index spadł w tym roku o 30%, a większość z tego przypada na ostatnie trzy miesiące:
Indeks S&P Global Clean Energy Index, obejmujący główne spółki z branży energii słonecznej i wiatrowej oraz inne przedsiębiorstwa związane z odnawialnymi źródłami energii, stracił w 2023 r. 30%, głównie od lipca.
Z kolei indeks energetyczny S&P 500, w którym dominują ropa i gaz, nieznacznie wzrósł w tym roku.
W ciągu ostatnich trzech lat realny sektor energii S&P wzrósł o 287% (biała linia poniżej), ale sektor czystej energii (sina linia) spadł o 32%.
„Sektor energetyczny był jak dotąd segmentem rynku, który radził sobie najlepiej w tym miesiącu, a ceny ropy naftowej wzrosły o 30% w ciągu ostatnich trzech miesięcy”.
Od dawna wiemy, że te okropne turbiny rujnują środowisko, zabijają ptaki i stwarzają gorsze problemy.